Tagarchief: soefisme

Schoonheid als spirituele ervaring (artikel geschreven voor de Soefi-gedachte)

Schoonheid als spirituele ervaring

Auteur: Alexandra de Groot

In het decembernummer 2014 van de Soefi-gedachte las ik de oproep: ‘Willen kunstenaars en musici in onze lezerskring van zich laten horen? En anderen voor wie schoonheid wat betekent. Wat is het verband tussen schoonheid en kunst?’

Schoonheid. Mijn eerste gedachte: ‘Misschien heb ik talent voor ontroering. Ik zie schoonheid in alle dingen.’

Wali van Lohuizen verwoordde het in het decembernummer als volgt: ‘Schoonheid spreekt alleen klare taal in het ervaren ervan.’

Mijn ‘zien’ is in wezen ‘ervaren’. Werkelijk ontvankelijk zijn. Werkelijk geraakt worden. Je overgeven aan. Jezelf verliezen. In die zin is de schoonheidsbeleving een spirituele ervaring; het in één klap verliezen van je eigen persoontje, je kleine ego. Het ophouden met bestaan als individu. Dan is er alleen nog ZIJN, in aanbidding.

Schoonheid. De ervaring in de kunst. Ik herinner me dat mijn vriend en ik ons op een zeker moment in een museum voor het portret van Margaretha de Geer van Rembrandt van Rijn bevonden, en dat we beiden op hetzelfde moment bevangen werden door een allesoverstijgende schoonheidsbeleving. De tranen stroomden ons over de wangen. Hetzelfde overviel me in het archeologisch museum in Athene, toen ik plotseling voor de Minoïsche wandschilderingen uit Thira (Santorini) stond; ik was vergeten dat ze daar hingen en toen ik ze plots zag, deinsde ik letterlijk achteruit – zo werd ik geraakt door hun vitaliteit en levenskracht – hun menselijkheid en hun schoonheid dus.

Schoonheid. De ervaring in de natuur. Het plotseling werkelijk zien. Thuis. ’s Ochtends vanaf mijn balkon zie ik de zwermen spreeuwen opvliegen vanaf hun roestplaats, op weg naar een nieuwe dag. Elke dag weer snakken naar adem. Nisiros. Na een lange klimtocht sta ik ineens op de rand van de vulkaan; het uitzicht op de krater beneemt me de adem. Nabij Zoetermeer. Ik maak een winterwandeling, draai me om en achter me zie ik de zon ondergaan: een enorme bol die het uitgestrekte sneeuwlandschap met vuurrood licht bestraalt.

Wat hebben deze ervaringen gemeenschappelijk? Ja, wat? Het is dat plotsklaps diep geraakt worden. Ineens een volkomen besef hebben van het kwetsbare en het oneindig mooie van de mens, van de natuur, van het leven. Even dat naar adem snakken: wie ben ik om daar deel van te mogen uitmaken? En meteen daarna de ontroering en het besef: ‘Ja, ik mag daar deel van uitmaken. Ik maak daar deel van uit. Ik BEN – en ik besefte eerder niet wat dat betekende.’ De illusie van afgescheidenheid valt weg, en wat blijkt: je bestaat! Levend, vibrerend.

Er zijn ook kleinere momenten van ontroering. Soms lees ik een gedicht van mezelf terug en begrijp ik echt niet dat ik zoiets waardevols kan hebben geschreven. Daar moet de stem van God door mij heen hebben gesproken! De stem van God, of het leven zelf. Ontroering bij het besef van een wonder! Of zo’n moment dat de tekst van een van de Soefi-gebeden ineens werkelijk tot mij spreekt, opnieuw tot mij spreekt:

‘Uw licht is in alle vormen, Uw liefde in alle wezens: in een liefdevolle moeder, in een vriendelijk vader, in een onschuldig kind, in een helpend vriend, in een bezielend leraar. Geef dat wij U herkennen mogen in al Uw heilige namen en vormen: als Rama, als Krishna, als Shiva, als Boeddha. Laat ons U kennen als Abraham, als Salomo, als Zarathoesthra, als Mozes, als Jezus, als Mohammed en in veel meer namen en vormen, bekend en onbekend aan de wereld.’

‘Uw liefde in alle wezens.’ We begrijpen niet altijd wat dat betekent. Of we staan er niet bij stil. En ineens overvalt mij dat dan. De waarheid ervan. En de ontroering dat iemand heeft geleefd die dat ten diepste heeft gezien en doorleefd. En dat die iemand de moeite heeft genomen om dat op te schrijven en uit te dragen. Een wonderschoon geschenk voor ons allen. Een geschenk – onbaatzuchtig gegeven vanuit liefdevolle aandacht, vanuit liefdevolle aanwezigheid. En weer even de vraag: ‘Ben ik dat waard, om dat geschenk te mogen ontvangen?’ En: ‘Ja. Altijd weer ja.’ En tranen. Ontroering. Vertedering. Liefde. Verwondering.

Gezien worden. Wij, als mensen. Als Goddelijk gezien worden: het licht van God is in alle wezens – ook in onszelf. Je mag er zijn, je bent er, je bent perfect, je bent perfectie zelf – onafhankelijk van waar je nu staat of wat je nu doet. Als iemand dat volledig ervaart en uitdraagt, in alle eenvoud en vanzelfsprekendheid, dan maakt dat dat anderen, dat wij, in staat worden gesteld die waarheid ook te beseffen, tot ons hart toe te laten, werkelijk te weten. Die waarheid die zo angst­aanjagend groot is (durf ik hem eigenlijk wel te geloven?) en tegelijkertijd van een onbeschrijfelijke schoonheid en tederheid.

En daarmee kom ik dan tot het antwoord op de vraag uit het decembernummer: ‘Wat heeft de denk- en gevoelswereld van Inayat Khan, gesproken in de twintiger jaren, je nu te zeggen?’ Mijn antwoord: ‘Alles. Alles.’

Schoonheidsbeleving. Ik moet denken aan een kort gedicht dat ik ooit schreef:

‘Gedichten die zijn overal.
Niet overal zijn mensen
die ze kunnen horen.’

Hetzelfde geldt, denk ik, voor schoonheid. En – uiteraard – ook voor het Goddelijke.

Ik wens allen vele ontmoetingen met schoonheid toe.

Advertenties

Nog eentje dan…

Praat niet in proza tegen mij

Praat niet in proza tegen mij
Praat liever in gedichten
Proza leidt eenvoudig tot een strijd

Of tot alleen maar weer activiteit
Gedichten vragen slechts om stilte

Zo dwingend soms
Zo pijnlijk en direct

Laat ons praten in gedichten, vriend
De pijn, de pijn
Heerlijk! Verdriet!

Openingsgedicht van ‘Waar is de stilte?’

Over tijd

Ik ga niet rennen
Om op tijd te komen
De dag is te kort
En ik ben te traag
Als je me nodig hebt
Wacht dan even
De dag is te kort
En ik ben te traag
Voor een leven vol haast

Als je me nodig hebt
Wacht dan even

[einde gedicht]

Tja… *moment van bezinning*
O ja, voor ik het vergeet te melden: mochten m’n gedichten en observaties je aanspreken, ik ben beschikbaar voor voordrachten, waarin ik overigens – geheel in lijn met het thema van mijn gedichten – veel stil zal zijn. Aan de andere kant, voor je het weet ben ik een stukje voor je aan het zingen.
En voor multidisciplinaire experimenten ben ik ook in.
Mail me op projectenvanalex@gmail.com.

Achterflap ‘Waar is de stilte?’

‘Zwijgen is goed, zowel voor wijzen als voor dwazen.’ Deze uitspraak van Soefi Inayat Khan las ik jaren geleden voor het eerst, en zo eens in de paar weken schiet hij mij te binnen. Nog altijd inspireert hij me tot nieuwe pogingen eens wat vaker mijn mond te houden – en tot een glimlach.

Een oproep tot stilte klinkt je misschien wat vreemd in de oren. Vaker horen we dat we voor onszelf moeten opkomen, onze mening moeten uiten, krachtig en slagvaardig moeten zijn. Toch heeft juist nu het zwijgen, de stilte, ons veel te bieden: een beter kennen van onszelf, meer innerlijke vrede en geduld, en van daaruit meer creativiteit en liefde in ons handelen in de wereld.

Het is de stilte waarin je samen kunt zijn, waarin je je verbonden voelt met jezelf en met de ander, waarin je je geaccepteerd weet. Daarin weet je: ja, alles is zoals het zijn moet.

Waar is de stilte? is mijn poging tot een ‘me uitdrukken’ op een manier die deze stilte oproept en verdiept. Ik bied je deze verzameling taalbeelden aan in de hoop dat ze in jou jouw eigen, prachtige stilte laten weerklinken.

stiltedichteres op zoek naar stilte

De schrijfster op zoek naar stilte

Alexandra de Groot (1964) is psycholoog, schrijver, redacteur en uitvoerend kunstenaar.  Waar is de stilte? bevat een selectie van haar observaties en gedichten uit de periode 2009-2011.

[einde achterflap]

Enfin. Ik vond het eerst wat hoogdravend, maar bij latere lezing bedacht ik dat het wel precies weergaf wat ik wilde zeggen. En wat betreft die ondertiteling…
Ik ben KLAAR met bescheidenheid.  🙂

Boek uit!

Daar istie dan, mijn gedichtenbundel:

Bij alle boekhandels te bestellen voor het luttele bedrag van 15 euro (+ eventuele verzendkosten). Bijvoorbeeld bij Bol.com.
En ook bij mij te bestellen trouwens, via projectenvanalex@gmail.com, voor hetzelfde bedrag.

Wat een vreemd jaar…

Wat een vreemd jaar was het.
In mei gaf ik het nog aan dat ik het druk had.
Maar eigenlijk was het meer dat mijn gezondheid te wensen over liet, en ik geen fut had om m’n blog bij te houden.
In juli werd ik zo ziek dat ik dacht dat m’n laatste uurtje geslagen was.
Maar nu, eind december, lijkt alles zich weer redelijk te settelen.

Andere bijzonderheden dit jaar:

Mijn eerste gedichtenbundel is in druk.
Titel: ‘Waar is de stilte? Gedichten van de stiltedichteres’.

Ik ben lid geworden van de Soefi broeder- en zusterschap, of is het zuster- en broederschap, daar moet ik vanaf wezen. Nu ja, iets van de Universele Soefi Beweging. Dat was een hele stap, aangezien ik nogal een hekel heb van ergens lid van zijn, zeker van iets religieus. En tegenover rituelen sta ik ook nogal sceptisch. Maar wat bleek: op de een of andere manier is het ritueel van erkennen dat allen op aarde mijn broeders en zusters zijn (dus niet alleen mijn mede-soefi’s, wat je misschien zou denken), heel erg prettig. Ik vond dat altijd al, maar zo’n officiële erkenning geeft dit uitgangspunt de waarde die het verdient. En tot mijn verrassing overviel mij enkele dagen daarna het inzicht dat het omgekeerde ook geldt: ik ben de zuster van allen op aarde. Wat een prettige ervaring. Niet dat dat alles rooskleurig maakt natuurlijk…

En verder ben ik (tijdelijk?) gestopt met dansimprovisatie, wel nog druk bezig met zang (vooral in het Genetic Choir, vocal instant composition), en heb ik mij op tekenen en schilderen gestort. Bijzonder vermakelijk dat laatste. Ik kan er natuurlijk geen hout van, maar toch komen er aardige dingen uit. Als ik eens tijd en fut heb, zal ik wat kiekjes maken en posten.

Tot besluit van deze terugblik, wil ik mijn handjevol lezers fijne feestdagen toewensen. Go with the flow in 2012!

Gebed = goed voor u

Als groot liefhebber van het gebed, word ik blij van dit soort berichten:

[start nieuwsbericht]
Boos of agressief? Bidden helpt
ANP − 23/03/11, 19:02
© ANP
NEW YORK – Ergens boos over? Prevel dan een gebed, ook al ben je niet gelovig. Nieuw onderzoek van Nederlandse en Amerikaanse onderzoekers toont dat een gebed de woede en agressie vermindert.
‘We ontdekten dat gebed mensen echt in staat stelt om woede te beteugelen. Ze nemen het minder persoonlijk’, zei professor Brad Bushman van de Ohio State University. Bidden helpt ook bij mensen die helemaal niet gelovig zijn, aldus het artikel in Personality and Social Psychology Bulletin.
In de eerste studie werd aan 53 Amerikaanse studenten gevraagd naar hun boosheid, depressie en vermoeidheid. Vervolgens werd hun willekeurig gevraagd te bidden voor een kankerpatiënt. De studenten die baden, bleken daarna minder boos.
Sander Koole van de Vrije Universiteit Amsterdam vond vergelijkbare resultaten over de kracht van gebed. De effecten zijn volgens de onderzoekers vrij groot.
[einde nieuwsbericht]

Richt u allen tot Hem (of je nu denkt dat Hij bestaat of niet) en word een ontspannen en vreedzaam mens. Geen inspiratie? Neem een eenvoudig weesgegroetje:
Wees gegroet Maria, vol van genade, de Heer is met u; gezegen zijt gij boven alle vrouwen en gezegend is de vrucht van uw lichaam, Jezus. Heilige Maria, moeder Gods, bid voor ons, arme zondaars, nu en in het uur van onze dood. Amen.
Of bid een van de fraaie gebeden van het universeel soefisme, zie hier.