Categorie archief: spiritueel algemeen

Schoonheid als spirituele ervaring (artikel geschreven voor de Soefi-gedachte)

Schoonheid als spirituele ervaring

Auteur: Alexandra de Groot

In het decembernummer 2014 van de Soefi-gedachte las ik de oproep: ‘Willen kunstenaars en musici in onze lezerskring van zich laten horen? En anderen voor wie schoonheid wat betekent. Wat is het verband tussen schoonheid en kunst?’

Schoonheid. Mijn eerste gedachte: ‘Misschien heb ik talent voor ontroering. Ik zie schoonheid in alle dingen.’

Wali van Lohuizen verwoordde het in het decembernummer als volgt: ‘Schoonheid spreekt alleen klare taal in het ervaren ervan.’

Mijn ‘zien’ is in wezen ‘ervaren’. Werkelijk ontvankelijk zijn. Werkelijk geraakt worden. Je overgeven aan. Jezelf verliezen. In die zin is de schoonheidsbeleving een spirituele ervaring; het in één klap verliezen van je eigen persoontje, je kleine ego. Het ophouden met bestaan als individu. Dan is er alleen nog ZIJN, in aanbidding.

Schoonheid. De ervaring in de kunst. Ik herinner me dat mijn vriend en ik ons op een zeker moment in een museum voor het portret van Margaretha de Geer van Rembrandt van Rijn bevonden, en dat we beiden op hetzelfde moment bevangen werden door een allesoverstijgende schoonheidsbeleving. De tranen stroomden ons over de wangen. Hetzelfde overviel me in het archeologisch museum in Athene, toen ik plotseling voor de Minoïsche wandschilderingen uit Thira (Santorini) stond; ik was vergeten dat ze daar hingen en toen ik ze plots zag, deinsde ik letterlijk achteruit – zo werd ik geraakt door hun vitaliteit en levenskracht – hun menselijkheid en hun schoonheid dus.

Schoonheid. De ervaring in de natuur. Het plotseling werkelijk zien. Thuis. ’s Ochtends vanaf mijn balkon zie ik de zwermen spreeuwen opvliegen vanaf hun roestplaats, op weg naar een nieuwe dag. Elke dag weer snakken naar adem. Nisiros. Na een lange klimtocht sta ik ineens op de rand van de vulkaan; het uitzicht op de krater beneemt me de adem. Nabij Zoetermeer. Ik maak een winterwandeling, draai me om en achter me zie ik de zon ondergaan: een enorme bol die het uitgestrekte sneeuwlandschap met vuurrood licht bestraalt.

Wat hebben deze ervaringen gemeenschappelijk? Ja, wat? Het is dat plotsklaps diep geraakt worden. Ineens een volkomen besef hebben van het kwetsbare en het oneindig mooie van de mens, van de natuur, van het leven. Even dat naar adem snakken: wie ben ik om daar deel van te mogen uitmaken? En meteen daarna de ontroering en het besef: ‘Ja, ik mag daar deel van uitmaken. Ik maak daar deel van uit. Ik BEN – en ik besefte eerder niet wat dat betekende.’ De illusie van afgescheidenheid valt weg, en wat blijkt: je bestaat! Levend, vibrerend.

Er zijn ook kleinere momenten van ontroering. Soms lees ik een gedicht van mezelf terug en begrijp ik echt niet dat ik zoiets waardevols kan hebben geschreven. Daar moet de stem van God door mij heen hebben gesproken! De stem van God, of het leven zelf. Ontroering bij het besef van een wonder! Of zo’n moment dat de tekst van een van de Soefi-gebeden ineens werkelijk tot mij spreekt, opnieuw tot mij spreekt:

‘Uw licht is in alle vormen, Uw liefde in alle wezens: in een liefdevolle moeder, in een vriendelijk vader, in een onschuldig kind, in een helpend vriend, in een bezielend leraar. Geef dat wij U herkennen mogen in al Uw heilige namen en vormen: als Rama, als Krishna, als Shiva, als Boeddha. Laat ons U kennen als Abraham, als Salomo, als Zarathoesthra, als Mozes, als Jezus, als Mohammed en in veel meer namen en vormen, bekend en onbekend aan de wereld.’

‘Uw liefde in alle wezens.’ We begrijpen niet altijd wat dat betekent. Of we staan er niet bij stil. En ineens overvalt mij dat dan. De waarheid ervan. En de ontroering dat iemand heeft geleefd die dat ten diepste heeft gezien en doorleefd. En dat die iemand de moeite heeft genomen om dat op te schrijven en uit te dragen. Een wonderschoon geschenk voor ons allen. Een geschenk – onbaatzuchtig gegeven vanuit liefdevolle aandacht, vanuit liefdevolle aanwezigheid. En weer even de vraag: ‘Ben ik dat waard, om dat geschenk te mogen ontvangen?’ En: ‘Ja. Altijd weer ja.’ En tranen. Ontroering. Vertedering. Liefde. Verwondering.

Gezien worden. Wij, als mensen. Als Goddelijk gezien worden: het licht van God is in alle wezens – ook in onszelf. Je mag er zijn, je bent er, je bent perfect, je bent perfectie zelf – onafhankelijk van waar je nu staat of wat je nu doet. Als iemand dat volledig ervaart en uitdraagt, in alle eenvoud en vanzelfsprekendheid, dan maakt dat dat anderen, dat wij, in staat worden gesteld die waarheid ook te beseffen, tot ons hart toe te laten, werkelijk te weten. Die waarheid die zo angst­aanjagend groot is (durf ik hem eigenlijk wel te geloven?) en tegelijkertijd van een onbeschrijfelijke schoonheid en tederheid.

En daarmee kom ik dan tot het antwoord op de vraag uit het decembernummer: ‘Wat heeft de denk- en gevoelswereld van Inayat Khan, gesproken in de twintiger jaren, je nu te zeggen?’ Mijn antwoord: ‘Alles. Alles.’

Schoonheidsbeleving. Ik moet denken aan een kort gedicht dat ik ooit schreef:

‘Gedichten die zijn overal.
Niet overal zijn mensen
die ze kunnen horen.’

Hetzelfde geldt, denk ik, voor schoonheid. En – uiteraard – ook voor het Goddelijke.

Ik wens allen vele ontmoetingen met schoonheid toe.

Advertenties

Sufi Chivalry: toelichting Pir Zia in NL vertaling

Nu op mijn Sufi Chivalry blog: de toelichtingen van Pir Zia in het Nederlands:
http://hoffelijkheid.wordpress.com/category/toelichting-pir-zia-nederlands/

En info over wat Sufi Chivalry is, vind je alhier:
http://hoffelijkheid.wordpress.com/about/
http://hoffelijkheid.wordpress.com/category/overzicht/

 

 

 

Gebed = goed voor u

Als groot liefhebber van het gebed, word ik blij van dit soort berichten:

[start nieuwsbericht]
Boos of agressief? Bidden helpt
ANP − 23/03/11, 19:02
© ANP
NEW YORK – Ergens boos over? Prevel dan een gebed, ook al ben je niet gelovig. Nieuw onderzoek van Nederlandse en Amerikaanse onderzoekers toont dat een gebed de woede en agressie vermindert.
‘We ontdekten dat gebed mensen echt in staat stelt om woede te beteugelen. Ze nemen het minder persoonlijk’, zei professor Brad Bushman van de Ohio State University. Bidden helpt ook bij mensen die helemaal niet gelovig zijn, aldus het artikel in Personality and Social Psychology Bulletin.
In de eerste studie werd aan 53 Amerikaanse studenten gevraagd naar hun boosheid, depressie en vermoeidheid. Vervolgens werd hun willekeurig gevraagd te bidden voor een kankerpatiënt. De studenten die baden, bleken daarna minder boos.
Sander Koole van de Vrije Universiteit Amsterdam vond vergelijkbare resultaten over de kracht van gebed. De effecten zijn volgens de onderzoekers vrij groot.
[einde nieuwsbericht]

Richt u allen tot Hem (of je nu denkt dat Hij bestaat of niet) en word een ontspannen en vreedzaam mens. Geen inspiratie? Neem een eenvoudig weesgegroetje:
Wees gegroet Maria, vol van genade, de Heer is met u; gezegen zijt gij boven alle vrouwen en gezegend is de vrucht van uw lichaam, Jezus. Heilige Maria, moeder Gods, bid voor ons, arme zondaars, nu en in het uur van onze dood. Amen.
Of bid een van de fraaie gebeden van het universeel soefisme, zie hier.

Eenvoudig geluk of consuminderen is van alle tijden

“Waarde leerling, ik wil u vertellen dat Diogenes op een dag met een vriend naar een landelijke markt wandelde, waar hij passementen zag, en spiegels, en notekrakers, en vedels, en stokpaardjes, en vele andere beuzelingen; en nadat ze die bekeken hadden, tezamen met al de andere zaken van klatergoud die een échte jaarmarkt vormen, zeide hij tegen zijn vriend: ‘Mijn God, er zijn heel wat zaken in deze wereld die Diogenes niet nodig heeft!'”

Citaat afkomstig uit De volleerde hengelaar, een vertaling en bewerking van The Compleat Angler van Izaak Walton uit 1953.

Weekend 22-24 oktober

Hevig verkouden het weekend in. Op het programma staat:

Vrijdagavond
Lezing van Pir Zia Inayat Khan in het soeficentrum Den Haag.
Een inspirerende lezing over wat het betekent om te leven, bezien vanuit een spirituele context. Dat de spreker eruit ziet als een filmheld is een prettige bijkomstigheid. Prettig voor oog en ziel. 🙂

Zaterdag
’s Middags geoefend met ons gelegenheidskoor, de snikkende hulptroupe.
Daarna hebben we ons in de gewaden van Lichel gehuld inclusief bijbehorende schmink & getoupeerde kapsels. Aan mijn zeer korte kapsel was geen eer te behalen, wat handig was, want de overige dames zijn dagen bezig geweest om hun haar weer normaal te krijgen.
’s Avonds ons optreden. Eerst met Lichels creatie naar buiten, rondje lopen op het Voorhout. Daarna in Pulchri eerst de onthulling van het speciaal voor ‘Huilen in Den Haag’ gemaakte gewaad, waarin vele door het publiek beschreven zakdoekjes waren verwerkt. Tony, de draagster van het gewaad, zong een lied en droeg daarna, met ondersteuning van een wenende snikkende hulptroupe, nog enkele zakdoekteksten voor. Daarna was de hulptroupe zelf aan de beurt. Wij kweelden enkele zinnen van een huillied, gevolgd door een semi-geïmproviseerd huilmuziekstuk, met solo’s van mijzelve en Yinske.
Daarna werd er heerlijke Haagse tranenlikeur van likeurstokerij van Kleef geschonken en gedronken, en zongen de heren Hans Steijger en Frans de Leef het Huilen in Den Haag-lied. De snikkende hulptroupe hield tot besluit een rondgang door de zalen van Pulchri, onder luid geween en/of gezang en vervoegde zich toen in de toiletten in een poging de schmink van het gelaat af te krijgen.

Zondag
Rustdag. Poging gedaan om ons nieuwe gezinslid (een katje met gedragsproblemen) enige mores bij te brengen. Niet geheel geslaagd, wat in elk geval beter is dan geheel niet geslaagd.


Lekkere knuffel

Vandaag naar Amma geweest. Fijn gemediteerd en ook nog knuffel annex zegen van Amma gehad. Een inspirerende ervaring. Meer info over Amma: klik hier.

“Overgave betekent het verwelkomen en accepteren van alles dat op ons pad komt, zonder het minste gevoel van verdriet of ontgoocheling.” Amma